ฉีซานเซ้าจื้อเมี่ยน

เส้นเซ้าจื้อฉีซาน (岐山臊子面, sàozǐmiàn) มาจากอำเภอฉีซานทางตะวันตกของซีอานบนที่ราบลูเวสตัวเดียวกัน — และมันคือจานที่พิสูจน์ความหลงใหลอีกอย่างของฉ่านซีนอกจากพริก: น้ำส้มสายชู ชามหนึ่งคือเส้นข้าวสาลีบางเหนียวนุ่มในซุปเปรี้ยวสีแดงพริก ทับด้วย เซ้าจื๊อ (臊子, sàozǐ) — ชั้นสีสันสดใสของหมู แคร์รอต เต้าหู้ เห็ดหูหนู และไข่สับละเอียด แต่ละชิ้นเล็กพอจะตักพร้อมซุปได้ในช้อนเดียว

น้ำซุปคือประเด็น: เปรี้ยวจากน้ำส้มสายชูบ่มเก่า อุ่นจากน้ำมันพริก และหวานฉ่ำจากเซ้าจื๊อ มีคำศัพท์พื้นบ้านทั้งชุดสำหรับชามในอุดมคติ — “เส้นบาง เหนียวนุ่ม เนียน ร้อนจัด ซุปเยอะ เงางาม เปรี้ยว เผ็ด หอม” — และวิธีกินดั้งเดิมคือกินเป็นชามเล็กหลายชามไม่ใช่ชามใหญ่ชามเดียว เพราะชามที่บางและมีซุปเยอะแบบแท้จริงจะหมดไปในไม่กี่ฮวบ นี่คือคำตอบของฉ่านซีตะวันตกต่อเส้นราดน้ำมัน: ที่โยวโผเมี่ยนแห้งและเน้นพริก เซ้าจื๊อก็เปียก เปรี้ยว และเกือบจะเป็นซุปเลย