สั่งอาหารในจีน: QR code การชี้ และกฎไม่ทิป

สามเครื่องมือครอบทุกสถานการณ์การกินในซีอาน: แอปแปลพร้อมแพ็กจีนออฟไลน์ สำหรับเมนูคิวอาร์ นิ้วชี้ของคุณ สำหรับแผงและเคาน์เตอร์ และชื่อจีนของจาน สำหรับทุกอย่างระหว่างนั้น เพิ่มกฎวัฒนธรรมหนึ่ง — ไม่มีใครทิป เลย — และนิสัยการชำระหนึ่ง — สแกนก่อน กินทีหลัง — แล้วคุณสั่งมั่นใจได้ทุกที่จากลูกโซ่ในห้างถึงเคาน์เตอร์ก๋วยเตี๋ยว 10 หยวนในย่านมุสลิม

ถ้าคุณยังไม่ได้ตั้งค่ามือถือ ทำก่อน: เช็คลิสต์การชำระเงินและแอปจำเป็นทำ Alipay WeChat และการแปลให้ทำงานก่อนบิน หน้านี้สมมติการบ้านนั้นทำแล้ว

เดินเข้าร้านลูกโซ่หรือระดับกลางใดๆ ในซีอาน กิจวัตรคือ: นั่งลง สแกนคิวอาร์บนโต๊ะ สั่งและจ่ายในมินิโปรแกรมที่เปิด แล้วอาหารหาคุณเอง โค้ดมักเปิดใน Alipay หรือ WeChat — สแกนด้วยสแกนเนอร์ของแอปใดแล้วมันเปิดหน้าสั่งของร้าน ติดป้ายหมายเลขโต๊ะล่วงหน้า

ข้อจำกัด: เมนูเกือบแน่นอนเป็นจีนล้วน วิธีแกเป็นนิสัยสองขั้น:

1. ภาพหน้าจอแต่ละหน้าเมนู ขณะเลื่อน — มินิโปรแกรมส่วนใหญ่บล็อกการแปลกดค้างใน webview แต่ภาพหน้าจอเป็นแค่ภาพ
2. รันภาพหน้าจอผ่านตัวแปลกล้อง. Alipay มีเครื่องมือแปลบนหน้าจอหลัก WeChat แปลภาพใดที่คุณส่งให้ตัวเอง (กดค้างที่ภาพ) และโหมดกล้อง Google Translate กับแพ็กจีนออฟไลน์ทำงานโดยไม่มีสัญญาณ

เมนูเน้นภาพ ช่วยได้: คุณยืนยันว่าภาพเส้นเนื้อคือเส้นเนื้อจริงๆ เมื่อสงสัย สั่งจานที่ทุกโต๊ะอื่นกิน — ดูส่วนการชี้ด้านล่าง การชำระเกิดขึ้นในขั้นตอนเดียวกัน จึงเมื่ออาหารมาไม่มีอะไรเหลือนอกจากกิน

แผงข้างทาง เคาน์เตอร์ก๋วยเตี๋ยว และซอยขนมทำงานต่าง: ไม่มีบริการโต๊ะ ไม่มีเมนูคิวอาร์ — คุณสั่งที่เคาน์เตอร์ มักจ่ายก่อน แล้วหรือห่อกลับหรือถือไปโต๊ะรวม เมนู ถ้ามี เป็นบอร์ดเหนือหัวพ่อครัว

นี่คือความจริงที่ปลดปล่อย: การชี้สิ่งที่คนอื่นกินอยู่เป็นวิธีสั่งปกติที่ได้รับการเคารพ สบตอกพ่อครัว ชี้ชามคนข้างๆ ยกนิ้วหนึ่ง — จบ ไม่มีใครหาว่าหยาบคาย; พ่อค้าจัดการคนไม่พูดจีนทุกวัน และท่าทางบอกว่าคุณรู้จักอาหารดีเมื่อเห็น จับคู่ด้วยรอยยิ้มและ xièxie (谢谢, ขอบคุณ) แล้วคุณแยกจากคนท้องถิ่นที่ไม่อยากพูดไม่ออก

ฉบับที่ง่ายกว่า: ตัดสินใจก่อนถึง หน้าจานของเรา — บิ้งบิ้งเมี่ยน, โรวเจียโม, หยางโรวเผาโม และที่เหลือ — แต่ละจานมีกล่อง point-at-this-to-order พร้อมชื่อจานเป็นอักษรจีนใหญ่ ภาพหน้าจอ โชว์ที่เคาน์เตอร์ แล้วธุรกรรมทั้งหมดยาวสามวินาที นี่คือนิสัยคุ้มค่าสูงสุดอย่างเดียวสำหรับการกินในซีอาน

สองรูปแบบการชำระครอบเกือบทุกที่:

• ร้านคิวอาร์โต๊ะ: คุณจ่ายตอนสั่งในมินิโปรแกรม เมื่อกินเสร็จ คุณแค่เดินออก — ไม่มีบิลต้องขอ ซึ่งรู้สึกผิดครั้งแรกและปลดปล่อยตลอดไป
• เคาน์เตอร์และแผง: คุณจ่ายตอนสั่ง ก่อนทำอาหาร พ่อค้าจะชี้คิวอาร์โค้ดพิมพ์ (โค้ดส่วนตัวหรือร้านค้า); คุณสแกนด้วย Alipay หรือ WeChat พิมพ์จำนวนที่เขาบอกหรือโชว์บนเครื่องคิดเลข แล้วจ่าย จ่ายก่อนเป็นค่าเริ่มต้นท้องถิ่น — ไม่ใช่สัญญาณไม่ไว้วางใจต่อชาวต่างชาติ

ร้านระดับกลางบางร้านยังทำแบบเก่า — สั่งกับพนักงาน จ่ายที่เคาน์เตอร์หน้าตอนออก — แม้นั้นเคาน์เตอร์ต้องการสแกนคิวอาร์ ไม่ใช่บัตร บัตรเครดิตต่างประเทศไร้ประโยชน์ที่ร้านอาหารเกือบทั้งหมด; แอปคิวอาร์บัตรผูกของคุณคือกระเป๋าเงิน จำนวนเล็ก: ข้าวเย็นอาหารข้างทางฮีโร่ไม่ค่อยทะลุ 50 หยวนต่อหัว รายละเอียดค่าธรรมเนียมและการตั้งค่าเต็มในคู่มือการชำระเงิน

ส่วนนี้สมควรแยกเพราะสัญชาตญาณตะวันตกต่อสู้: อย่าทิปในจีน ไม่ใช่ในร้านอาหาร ไม่ใช่ในแท็กซี่ ไม่ใช่สำหรับการส่ง ไม่ในโรงแรม ไม่ใช่ตอนท้ายมื้อที่คุณรัก การทิปไม่ใช่ส่วนหนึ่งของวัฒนธรรม — บริการรวมในราคา พนักงานได้ค่าจ้าง และทิปไม่ถูกอ่านเป็นความเอื้อเฟื้อ

ที่แย่กว่า มันย้อนกลับ: ทิ้งเงินสดบนโต๊ะแล้วมีโอกาสดีที่พนักงานไล่ตามคุณถนนเพื่อคืนเงินที่คุณลืม ข้อยกเว้นที่ไม่ใช่ข้อยกเว้น: ไกด์ทัวร์ส่วนตัวหลายวันหรือคนขับที่คุณจ้างเป็นวันจะรับสิ่งของแสดงความขอบคุณ แม้นั้นก็เป็นทางเลือกและเบา สำหรับร้านอาหาร แผง บาร์ และแท็กซี่ทุกแห่งในทริปซีอานปกติ ทิปที่ถูกคือศูนย์ และการจ่ายบิลพอดีด้วย xièxie คือธุรกรรมที่สมบูรณ์ถูกต้องตามท้องถิ่น

วัฒนธรรมบริการจีนเป็นแบบเรียก ไม่ใช่แบบเข้ามาถาม ไม่มีใครแวะมาถามว่าเป็นอย่างไร; คุณเรียกพนักงานเมื่อต้องการ กลศาสตร์:

• เรียก 服务员 (ฝูอหยวน) — แปลตรงตัว 'คนบริการ' — ด้วยระดับเสียงมั่นใจ หรือแค่ยกมือแล้วสบตา ทั้งคู่ปกติและสุภาพ การตะโกน 'waiter' ภาษาอังกฤษแค่ประกาศว่าคุณไม่ได้อ่านหน้านี้
• น้ำและชา: ร้านนั่งรับประทานจำนวนมากเสิร์ฟน้ำร้อนหรือชาเบาอัตโนมัติฟรี; เครื่องดื่มเย็นคุณสั่ง การขอ bīng shuǐ (冰水, น้ำเย็น) ได้ผล แม้น้ำอุณหภูมิห้องเป็นค่าเริ่มต้นที่คาดหวัง
• กระดาษชำระ: ไม่รับประกันที่ร้านเล็ก — แพ็คทิชชู่ที่นักเดินทางผู้เชี่ยวชาญพกเป็นกระดาษชำระด้วย
• ตะเกียบเท่านั้น ที่ร้านท้องถิ่นส่วนใหญ่; ร้านใหญ่หาส้อมให้ถ้าขอ (chāzi, 叉子) แต่การฝึกตะเกียบสิบนาทีที่บ้านคุ้มตลอดทริป

และคำถามบิลที่ชาวต่างชาติถามเสมอ: การหารบิลไม่ใช่เรื่อง ร้านอาหารไม่แยกบิลหนึ่งโต๊ะเป็นห้าการจ่าย และคนท้องถิ่นไม่ลอง ธรรมเนียมคือคนหนึ่งจ่ายทั้งบิลและคนอื่นโอนส่วนของตนทันทีผ่าน WeChat หรือ Alipay — หรือเลี้ยงต่อครั้งหน้า เมื่อเพื่อนจีนยืนยันจ่าย การประท้วงเล็กน้อยสุภาพ และการปล้ำบิลยาวเป็นพิธีกรรมวัฒนธรรมจริง แต่ในฐานะแขกคุณได้รับอนุญาตให้แพ้อย่างสง่างาม

อีกรูปแบบหนึ่งที่ควรรู้ เพราะบล็อกอาหารดังที่สุดของซีอานรันด้วยมัน: ที่ หยงซิงฟาง (永兴坊) และศูนย์อาหารคล้ายกัน คุณไม่จ่ายแต่ละแผงโดยตรง ขั้นตอนดั้งเดิมคือซื้อเครดิตก่อน — เติมบัตรหรือรหัสจ่ายที่บูธกลางใกล้ทางเข้า — แล้วใช้ที่แผงขณะเดินกิน และขึ้นเงินคงเหลือตอนท้าย ในทางปฏิบัติแผงส่วนใหญ่ตอนนี้รับสแกน Alipay/WeChat โดยตรงด้วย แต่ถ้าแผงโบกให้คุณออกจากคิวอาร์ มันชี้ไปที่บูธกลาง ไม่ใช่ปฏิเสธคุณ

มันรู้สึกเป็นเรื่องธุรการห้านาทีแล้วทำให้การเดินกินลื่นไหลจริง — ไม่ต้องควักเงินทุกจุดของการเดินกินหยงซิงฟางที่เกี่ยวข้องกับแผงสิบสองแห่ง ตัวบล็อก — แผงห้าสิบกว่าจากทั่วมณฑลฉ่านซี ใกล้ประตูตะวันออก — อยู่ในคู่มือที่ที่คนท้องถิ่นกินของเรา ซึ่งยังแผนที่ทางเลือกไม่คัดสรรที่ซาจินเฉียวสำหรับเมื่อคุณต้องการพลังเดียวกันโดยไม่มีบูธตั๋ว